lunes 31 de octubre de 2011

caminaba la música a traspiés por cualquier ciudad,
de la mano de cualquier canción en cualquier voz de una calle cualquiera,
alegraba los pasos diarios de cualquier viandante anónimo en un día cualquiera de cualquier semana.
en cualquier momento la torre su una voz llegó hasta el cielo de una falta de perfección porque nadie la necesitaba para hacer y perseguir la belleza de lo imperfecto.
y sonó en la nada en la que se pierde cualquier desconido que no tiene necesidad de encontrarse porque ya se conoce desde siempre, y caminó hasta que se cansó de aquel sonido,y se sentó mientras se tomaba su tiempo para crear otro que lo hiciese tan feliz como el anterior pero perfecto para aquel nuevo momento, más tarde sería otro y mañana y todos los días siguientes tendrían el adecuado, y la felicidad no lo abandonaría porque no dejaría de crear.

PARA QUE CUNDA

me quedé de pié mirando como caían las lágrimas del tiempo,
te quedaste seco ante las palabras que vorboteaban de aquella cascada gris
que contaba los minutos del pequeño hueco de mi espacio
sin comprender que sólo era mío y que no quería nin un segundo más del tuyo,
sin querer saber que nunca he sido ladrona de momentos ajenos
ni vividora de vivencias extrañas a las mías.
si algún día pruebo algo de tu plato será carne y no aire,
porque las ideas no alimentan, pero si lo que se puede coger con los dientes.
te desmenuzaré pedazo a pedazo, bien pequeños para saborearte mejor,
pero de a poco para no atragantarme con la densidad de tu sabor,
para no cansarme jamás, aprovechándote, aprovechandome de ti por los siglos de
los siglos amén o algo parecido.
siempre en mi y siempre tú, para no desconocernos con el paso del tiempo.

viernes 7 de octubre de 2011

Á MERDA...NUNCA CHOVE A GUSTO DE TODOS, NIN CHOVERÁ

martes 4 de octubre de 2011

DESVARÍOS VARIOS

pousada estou neste chan que non remata baixo os meus pés, este mesmo que non pode cós meus tacóns percorridas tantas horas da miña vida desgantando un piso de xadrez.
bébeda estou xa nunha esquina do meu camiño, esperando que me den as doce para tomar unha aspirina que todo o cure, aínda que só sexa ata mañá.
maréome nas noites de verán porque non me visita o sono, arrólome ós poucos, deixando o suco nun colchón cheo de pulgas carnívoras de vergonza.
prestádeme os vosos soños para pegalos e copialos xunto os meus, regaládeme momentos de alegría para gardalos na caixa da miña historia que agora está tan valdía, dádeme un empuxón cando me esqueza de camiñar hacia adiante, pegádeme no corazón cando esqueza que non tódolos humanos perden aceite polo burato do egoísmo, bérrame que non perda a esperanza cando caia e tarde en levantarme.
o doce amor non existe só o doce de leite e ata ese cansa en exceso, é unha máxima que algún día me tatuarei na memoria para sobrevivir. só intento lembrar que os filmes de princesas remataron fai tempo e que agora prefiro as películas de terror.
mátame cando esqueza que aínda podo elucubrar sen que me importe o que pensen do meu verbo escrito ou falado, tírame das orellas ben forte cando non diga palabras de tola alucinada, cando deixe de ser eu.


martes 27 de septiembre de 2011

PALABRAS EN LA BARRIGA

volví sobre mis pasos y cada uno de ellos me dolía más que el anterior. recuerdo cuando no era así y lo echo de menos, me echo de menos, últimamente más que 'nunca jamás'. recuerdo cuando todo era más fácil porque yo lo hacía más fácil, era simple, simplemente desaparecía o me daba media vuelta hacia el lado contrario para no volver sobre ninguna palabra, cuando ninguna palabra valía. sólo quiero volver sobre mis pasos cuando sea necesario y poder reconocerme, y encontrar la verdadera cara que hasta no hace mucho residía en mi espejo.estoy en ello pero como duele!, tendré tiritas a mano para poder curarme por el camino y alcohol de noventa y seis para el vaso de chupito escondido en mi bolsillo.

lunes 19 de septiembre de 2011

MEDO

Caendo morrín ante os teus ollos de non tan neno despois de achegarme unha man que o orgullo nunca me deixou ver. Levantáronme a empuxóns os primeiros raios da mañá seguinte de non sei que día, nunha hora calquera e ti non estabas ahí para berrarme que se facía tarde para a miña vida.Seguín caendo logo do desaiuno e logo da comida e vislumbrei o chan xa cerca da cea pero ti seguías sen aparecer para lerme un conto no niño despois da caída.
Lástima dos heroes inexistentes á hora dos sustos, á hora das caídas, á hora dos medos de cada día.

miércoles 31 de agosto de 2011

sigo sentada mentras o mundo xira sen caerme por ninguna das súas esquinas, e mira que as busco por ver se por fin caio para voltar levantarme e comezar todo de novo, pero parecen todas elas cantos rodados que se me escorren a cada paso do camiño para gastarme unha broma pesada desas que preceden a días de morros e silencio finxido, que ironía!