miércoles, 31 de agosto de 2011

sigo sentada mentras o mundo xira sen caerme por ninguna das súas esquinas, e mira que as busco por ver se por fin caio para voltar levantarme e comezar todo de novo, pero parecen todas elas cantos rodados que se me escorren a cada paso do camiño para gastarme unha broma pesada desas que preceden a días de morros e silencio finxido, que ironía!

sábado, 20 de agosto de 2011

UN VISTO Y NO VISTO

que rápido se pierden las palabras en el vaso cuando se apura el trago,
que rápido se hace el camino cuando no se quiere llegar a la meta,
que rápido gira el mundo cuando no hay mapa para recorrerlo,
que rápido se escurren las ideas por el sumidero de mi boca,
que rápido, vertiginoso y acelerado se hace todo cuando no se tiene nada que decir.

sábado, 13 de agosto de 2011

y que más?
qué más de todo para que no me aburra?
qué más habrá para que no me aburra?
de todo me aburro tarde o temprano,
todo me cansa con el paso de las horas,
paso a paso, minuto a minuto, siempre lo mismo,
del cansancio de mi, de los demás, del tiempo a su paso,
de las piedras grises de esta ciudad,
del cansancio de los siglos sobre ellas,
de no saber que vendrá, de mis ansias,
del por qué de mis kilos sobre mis tacones,
de qué significo bajo este negro,
de por qué peso tanto cuando duermen mis sueños
de por qué no se realizan sin moverme,
de por qué me quedo quieta cuando el resto se mueve,
de por qué sé que la cobardía no es moneda de cambio para mis huesos,
de por qué siempre me arrimo al sol que menos me calienta.
de por qué siempre me pregunto por qué.

domingo, 31 de julio de 2011

O REVERSO

Non sei en qué momento me perdín,
non sei cantas veces repetín o mesmo bocado agre
para votalo fóra arrepentíndome segundos despois.
Non sei xa canto anhelo unhas mans con amor no meu corpo,
canto unha palabra de agarimo todolos días no meu oído,
unha oportunidade de que me posúan por completo,
de dar as miñas ideas, o meu sentimento, a min,
de recuperarme e ser eu para darme sen reservas,
para non ter medo a vivir en outro e a que vivan en min sen ter medo,
para non ter medo de atopar o que realmente necesito
por medo a non estar a altura, por medo a que non o estén.
Non podo evitar preguntarme que é o que quero
e se cando o atope será realmente o que necesito.


O INVERSO

Quizais non sexa un alguén senón un algo o que me falta.
Quizas o saiba mañán, quizais nunca.
Quizais a resposta estea oculta tralo meu ánimo

sábado, 30 de julio de 2011

Le pediré al Diablo que me aguante la cerveza cuando mis piernas no aguanten la vergüenza del alcohol, y si pesa demasiado la meteré en un vaso de tubo impregnado en besos para que la carga sea más dulce; aún así acuérdate de regañarme cuando abanee de felicidad etílica por si se da el caso de que la responsabilidad de mi pequeño cuerpo no fuese suficiente. Sólo mátame cuando deje de querer ser, de querer vivir, de querer querer, porque entonces el Infierno será poco para este pecado y Satán un angelillo flagelándome por no ser yo.

lunes, 13 de junio de 2011

de porque siempre llueve sobre mojado

resvalé en un charco desternillándome a cada paso del golpe,
en cada carcajada mil gotas de porques a ese dolor de culo,
me vieron y me vi, tirada en el medio de un paso de peatones de ninguna parte,
contando las líneas blancas de aquella cebra estática que sólo para aquel instante,
para mi, había cobrado vida para decirme que ser tan patosa era gracioso,
gracioso, y una carcajada irónica salió de los finos labios que mi madre había puesto en mi cara,
gracioso, pensé, gracias pensé, por tener aquellas comisuras que daban tanto de si a la risa,
me levanté, di un paso o dos, ya no sé, porque mis piernas son muy cortas sin tacones
para volver a caer encima del rosal de mi vecino mientras un gato desde su ventana
se relamía los bigotes al verme aplastar aquellas flores que le habían picado tanto
cazando ratones.
la lluvia cesó prometiendo lavarse en seco porque ya hacía siglos que estaba muy sucia y porque a mi no me gustaba que manchase mis camisetas blancas, esas que nunca me ponía porque deslucían mi sonrisa en los días oscuros, jurándome que si reía me regalaría un rato de sol,
y que le pediría un favor a la luna para que a esa hora de la tarde saliese para mi, gordita y redonda como a mi me gustaba para contarme un cuento de fantasmas a modo de chiste, sólo para mi.
sólo para mi, me reí para adentro porque la risa ya no hace eco y eso no tiene chiste en una habitación vacía, la misma en la que siempre me quedo para que la carcajada no se contagie, el estómago me lo pidió porque siempre se duele al reírme.

miércoles, 8 de junio de 2011

Una huida a tiempo es un bien para mañana,
pero y si los pies no te dejan correr?
y si los ojos ya no miran hacia atrás?
y si tu cuerpo no encuentra madriguera donde esconderse porque no existe?
y si en realidad ya no hay lugar al que huir porque estás donde y en quien quieres estar?
"Dame de esto y sólo me verás dormir" a pié de barra dijiste,
y si sólo quisiese darte de eso para verte siempre dormir en mi?
Quizás la huida esté cerca,
quizás la cobardía y el miedo a las heridas me empujen en mi camino,
"quizás" es seguro en este libro que escribo hace años,
pero si no fuese este el momento y esta la que soy ahora,
dejaría que escribieses todas las páginas en blanco que le quedan,
por eso huiré sin mirar atrás...quizás